[Fic Supernova]Pretty Boy partI GeonMo

posted on 31 Aug 2008 13:21 by celestialbeam

ในที่สุดก็ได้เลิก เอ๊ย ได้ฤกษ์ลงเสียที(โถ แป้กอีกแล้ว)
ฟิกเรื่องนี้เราแต่งไว้ตั้งกะเอนทรี่ที่แล้ว แต่กว่าจะเป็นรูปเป็นร่าง ส่ง(เข้าข่ายสั่งมากกว่า)พิมพ์
และเพิ่งได้เมล์แนบไฟล์ร้อนๆมาเมื่อวานเองค่ะ
เป็นฟิกโชชินซองเรื่องแรกที่มีโอกาสได้ลง(แต่เป็นเรื่องที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขียนไว้)
อาจจะสับสนหน่อย แต่ถ้าpart ต่อไปโผล่มาก็อาจจะกระจ่างขึ้น

เขียนแบบไม่คิดมาก ตอนที่ฟังเพลงชื่อเดียวกับชื่อเรื่อง
อ่านแล้วอย่าคิดมาก ฟังเพลงไปด้วยก็จะดีมากค่ะ เสียดายที่ตอนนี้ยังลงโค๊ดเพลงไม่เป็น
คงไม่ใช่คู่ที่ใครชื่นชอบ หรือเป็นศิลปินที่คนรู้จักทั่วไป
แต่ฟิกเรื่องนี้เราเขียนมาจากใจจริงๆ ภาษาอาจไม่สวย ทื่อๆ อย่างไรเราก็ตั้งใจ
อ่านแล้วชอบไม่ชอบ ติหรือชม กล่องคอมเมนต์ยังรอคุณอยู่เสมอค่ะ...





 Fic : Pretty Boy
Series : Romance
Pairing : YoonMo GeonMo
Author : Kanone Hilbert Sincere
Rate : PG-13 (ถึงหรือไม่ไม่ค่อยมั่นใจนะคะ)

 

-Pretty Boy-

สำหรับคนบางคน การรอคอยเปรียบเสมือนหน้าที่...

ที่ต้องทำ อย่างไม่มีทางเลือก

 

*                       *                       *

 

            Hi! ซองโม...เป็นยังไงบ้างครับ...” เมื่อผมเลื่อนม่านออก ก็พบกับร่างบางที่หลับสนิทบนเตียงคนไข้ เรียวแขนที่ถูกเจาะให้เลือดเลื่อนปิดดวงตาทั้งสองจากแสงสว่าง เวลาล่วงถึงสิบโมงเช้าแล้ว ยังไงก็คงต้องปลุกล่ะ

            “ซองโมครับ ทานข้าวครับ” ก้มลงกระซิบข้างใบหูนิ่ม คนป่วยที่เหมือนจะได้ยินพลิกตัวหนีไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวพร้อมส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก

            ...น่ารัก... พูดได้คำเดียวว่า น่ารัก

            “ซองโม...” ผมแกล้มทำเสียงต่ำขู่ บุคคลใต้ผ้าห่มดึงหมอนขึ้นมาปิดอีกชั้นแต่ผมมือไวกว่า ดึงออกพร้อม ๆ กับแกะผ้านุ่ม ๆ ที่พันรอบ ๆ หัวเขาออก

            “กอนอิลน่ะ...”

            “ครับ...อย่าทำตัวขี้เซานักสิครับ”

            ทุก ๆ วันที่มาเยี่ยม ผมจะต้องเจอยุนซองโมนอนยาว ถ้าไม่ปลุกก็จะไม่ยอมตื่น แถมตื่นยากเสียอีก เล่นเอาหมดพลังงานไปมากกว่าคนดื้อตรงหน้าจะหลุดจากนิทราแสนสงบ

            แต่ถึงจะดื้อ...ก็ยังน่ารักเสมอ

            “อีก 5 นาที...” เสียงงัวเงียขอต่อรอง เรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่ยาก

            “ถ้าไม่ตื่นผมจูบจริง ๆ ด้วย...”

            ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ซองโมถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ริมฝีปากอิ่มเบ้ออกเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าถูกผมมองอยู่

            “ใครจะไปยอมให้นายจูบเล่า...” เขาพึมพำเสียงเบา โยนหมอนนุ่มอีกใบใส่หน้าผม “ไหนข้าวเช้า...”

            “ครับ ๆ...”

 

*                       *                       *                       *                       *

 

            “กอนอิล...เราอยากออกไปข้างนอก ในนี้มันอุดอู้” ซองโมบ่นเสียงเบาระหว่างนอนดูโทรท