[Fic Supernova]Pretty Boy partI GeonMo

posted on 31 Aug 2008 13:21 by celestialbeam

ในที่สุดก็ได้เลิก เอ๊ย ได้ฤกษ์ลงเสียที(โถ แป้กอีกแล้ว)
ฟิกเรื่องนี้เราแต่งไว้ตั้งกะเอนทรี่ที่แล้ว แต่กว่าจะเป็นรูปเป็นร่าง ส่ง(เข้าข่ายสั่งมากกว่า)พิมพ์
และเพิ่งได้เมล์แนบไฟล์ร้อนๆมาเมื่อวานเองค่ะ
เป็นฟิกโชชินซองเรื่องแรกที่มีโอกาสได้ลง(แต่เป็นเรื่องที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขียนไว้)
อาจจะสับสนหน่อย แต่ถ้าpart ต่อไปโผล่มาก็อาจจะกระจ่างขึ้น

เขียนแบบไม่คิดมาก ตอนที่ฟังเพลงชื่อเดียวกับชื่อเรื่อง
อ่านแล้วอย่าคิดมาก ฟังเพลงไปด้วยก็จะดีมากค่ะ เสียดายที่ตอนนี้ยังลงโค๊ดเพลงไม่เป็น
คงไม่ใช่คู่ที่ใครชื่นชอบ หรือเป็นศิลปินที่คนรู้จักทั่วไป
แต่ฟิกเรื่องนี้เราเขียนมาจากใจจริงๆ ภาษาอาจไม่สวย ทื่อๆ อย่างไรเราก็ตั้งใจ
อ่านแล้วชอบไม่ชอบ ติหรือชม กล่องคอมเมนต์ยังรอคุณอยู่เสมอค่ะ...

Fic : Pretty Boy
Series : Romance
Pairing : YoonMo GeonMo
Author : Kanone Hilbert Sincere
Rate : PG-13 (ถึงหรือไม่ไม่ค่อยมั่นใจนะคะ)

-Pretty Boy-

สำหรับคนบางคน การรอคอยเปรียบเสมือนหน้าที่...

ที่ต้องทำ อย่างไม่มีทางเลือก

* * *

“Hi! ซองโม...เป็นยังไงบ้างครับ...” เมื่อผมเลื่อนม่านออก ก็พบกับร่างบางที่หลับสนิทบนเตียงคนไข้ เรียวแขนที่ถูกเจาะให้เลือดเลื่อนปิดดวงตาทั้งสองจากแสงสว่าง เวลาล่วงถึงสิบโมงเช้าแล้ว ยังไงก็คงต้องปลุกล่ะ

“ซองโมครับ ทานข้าวครับ” ก้มลงกระซิบข้างใบหูนิ่ม คนป่วยที่เหมือนจะได้ยินพลิกตัวหนีไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวพร้อมส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก

...น่ารัก... พูดได้คำเดียวว่า น่ารัก

“ซองโม...” ผมแกล้มทำเสียงต่ำขู่ บุคคลใต้ผ้าห่มดึงหมอนขึ้นมาปิดอีกชั้นแต่ผมมือไวกว่า ดึงออกพร้อม ๆ กับแกะผ้านุ่ม ๆ ที่พันรอบ ๆ หัวเขาออก

“กอนอิลน่ะ...”

“ครับ...อย่าทำตัวขี้เซานักสิครับ”

ทุก ๆ วันที่มาเยี่ยม ผมจะต้องเจอยุนซองโมนอนยาว ถ้าไม่ปลุกก็จะไม่ยอมตื่น แถมตื่นยากเสียอีก เล่นเอาหมดพลังงานไปมากกว่าคนดื้อตรงหน้าจะหลุดจากนิทราแสนสงบ

แต่ถึงจะดื้อ...ก็ยังน่ารักเสมอ

“อีก 5 นาที...” เสียงงัวเงียขอต่อรอง เรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่ยาก

“ถ้าไม่ตื่นผมจูบจริง ๆ ด้วย...”

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ซองโมถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ริมฝีปากอิ่มเบ้ออกเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าถูกผมมองอยู่

“ใครจะไปยอมให้นายจูบเล่า...” เขาพึมพำเสียงเบา โยนหมอนนุ่มอีกใบใส่หน้าผม “ไหนข้าวเช้า...”

“ครับ ๆ...”

* * * * *

“กอนอิล...เราอยากออกไปข้างนอก ในนี้มันอุดอู้” ซองโมบ่นเสียงเบาระหว่างนอนดูโทรทัศน์ในช่วงบ่ายอย่างเบื่อหน่าย ผมละสายตาจากคอมพิวเตอร์เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

“แต่หมอบอกว่าควรนอนเฉย ๆ จนกว่าแผลจะหายนะครับ” ตอบทันทีโดยลืมนึกถึงสายตาผิดหวังที่ตามมา ซองโมเอื้อมมือหยิบรีโมทมากดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ สักพักก็ปิด หันมาส่งสายตาอ้อนวอนผมอีกครั้ง

เจอท่าทางน่ารักแบบนี้...ใครจะไปทนไหว

“ก็ได้ครับ...”

แล้วได้ยิ้มหวานสดใสกลับมา...คุ้มแล้วถ้าจะโดนพยาบาลบ่นทั้งวอร์ด

* * * * *

สิ่งแวดล้อมในโรงพยาบาลทั้งบริสุทธิ์และสดใส แม้จะเป็นเวลาเที่ยงวันแต่ร่มไม้ทึบก็ช่วยอำพรางแสงแดดแรงกล้าไว้เกือบหมด ร่างบางบนรถเข็นเอื้อมมือสัมผัสต้นไม้ดอกไม้สีสันสวยงามในฤดูใบไม้ผลิอย่างมีความสุข ใบหน้าสวยระบายยิ้มกว้างไปตลอดทาง

...ผมเองก็มีความสุข ที่ได้เห็นเขามีความสุข

เราสองคนปักหลักใต้ต้นเมเปิลใหญ่ ณ มุมสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวาย บนตักของซองโมเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ผมช่วยเด็ดให้ แต่ดอกกุหลาบสีขาวช่อเล็กที่ผมนำไปปักแจกันเมื่อเช้าดูจะถูกใจเขามากกว่าอะไรทั้งหมด ถึงขั้นถือติดมืออยู่ตลอด

“สดชื่นขึ้นมั้ยครับ...” ผมเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เขาไม่ตอบแต่ยิ้มกว้างกว่าเดิมพร้อมพยักหน้ารัว จนกลัวว่าผ้าพันแผลจะหลุดออกมา

“ถ้างั้น ผมขอตัวไปสูบบุหรี่ก่อนนะ”

“อืม...”

บริเวณที่ถูกจัดไว้สำหรับสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกลนักจากจุดที่ผมทิ้งซองโมไว้คนเดียว สามารถมองเห็นร่างบางเริงร่ากับธรรมชาติรอบตัวได้อย่างชัดเจน ทราบมาว่าทายาทเจ้าของโรงพยาบาลทำไอ้เจ้าสถานที่นี้ขึ้นไว้เพื่อคอยส่องคนไข้ ขณะที่ดูดเอาเจ้าสารก่อมะเร็งเข้าปอดได้โดยไม่มีใครว่า ผมชอบไอเดียนี้นะ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันผิดกฎหมายรึเปล่า

ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับใบหน้าคุ้นตาที่กำลังจุดไฟให้มาร์ลโบโลไลท์ที่กำลังคาบอยู่ ท่าทางเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ผมจึงตัดสินใจไม่ถูกระหว่างจะทักหรือไม่ทักเขาดี

“อ้าว...มานี่ด้วยเหรอเรา” แล้วเขาก็ทักผม “ดูแลซองโมใช่มั้ย”

“ครับ” ผมพยักหน้าพลางพ่นควันออกจากปาก “แล้วพี่ล่ะ”

ยุนฮักไม่ตอบ มั่นใจได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องที่ดี ถ้าทำสีหน้าวิตกอย่างนี้ก็อาจเดาได้ว่าน้องหรือญาติสนิทของเขาป่วย ไม่ก็ได้รับอุบัติเหตุ

“ซองโมเป็นไงบ้าง...”

“ก็ดีครับ แข็งแรงขึ้นมาก” ผมตอบแบบพึมพำ อ้อมแอ้มอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ไปเยี่ยมเขาได้มั้ย...” พูดจบก็ดับบุหรี่ลงกับถังขยะข้าง ๆ ดวงตาเรียวจ้องมาที่ผมราวกับจะถามย้ำอีกครั้ง

เพื่ออะไรล่ะครับ...

เพื่อตอกย้ำให้ซองโม

...เจ็บ...มากกว่าที่เป็นอยู่เหรอ

พี่ทิ้งเขาไปแล้วไม่ใช่รึไง...เขาไม่มีค่าในสายตาพี่นี่นา

“อย่าเลยครับ” บอกปฏิเสธอย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็นเชิงสงสัย ผมจึงต้องรีบยกเหตุผลดี ๆ มาอ้าง “เขาอยากอยู่คนเดียวครับ คงอยากพักผ่อนเงียบ ๆ”

“ก็ได้ ฝากบอกเขาด้วยนะว่าพี่เป็นห่วง”

“ครับ...”

“ขอบคุณมากกอนอิล พี่ไปล่ะ”

* * * * *

พี่ยุนฮักจะรู้มั้ย ว่าสาเหตุที่ทำให้ซองโมต้องเข้าโรงพยาบาลส่วนหนึ่งก็มาจากเขานั่นแหละ แล้วอาการบาดเจ็บที่หายช้าก็เป็นเพราะเขาอีกนั่นแหละ ผมอยากจะถามยุนฮักออกไปตรง ๆ เลยว่า

“...พี่บอกเลิกซองโมทำไม...

...เพราะซองเจใช่มั้ย...”

แต่ถึงถาม จะได้คำตอบอะไรหรือไม่ได้คำตอบเลย มันก็ไม่ได้ใช่วยให้ซองโมรู้สึกดีขึ้นมาหรอก

...มีแต่จะเจ็บ

มากขึ้นเท่านั้น...

ผมเดินกลับไปยังต้นเมเปิลต้นเดิม คนป่วยยังคงนั่งอยู่ที่นั่น แต่เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังเหมือนทีแรก “พี่รู้ว่าเราเสียใจ พี่ก็เสียใจเหมือนกัน ซองโมดีเกินกว่าจะรักกับคนอย่างพี่...”

มือเล็กกำก้านกุหลาบขาวในมือแน่น

...ถูกหนามแทง คงไม่เจ็บ

เท่ากับถูกยุนฮักทิ้งหรอก...

“ทำไมครับ...ผมผิดตรงไหน”

“พี่บอกแล้วไง ว่ามันไม่เกี่ยวกับเรา เพียงแต่ว่า...”

“เพราะคิมซองเจ ใช่มั้ยครับ...”

...มีเพียงสายลมเย็นพัดผ่าน

ทุกอย่างคล้ายกับอยู่นิ่งไปชั่วขณะ...

* * * * *

“เราจบกับด้วยดีเถอะ...” ร่างโปร่งกล่าวปิดท้าย ก่อนหันหลังให้คนบนรถเข็น มือเปื้อนเลือดคว้าแขนของเขาเอาไว้ด้วยแรงเท่าที่มี

“ไม่นะ อย่าไป...”

...ขอร้องเถอะ หันกลับมามองซองโมบ้างก็ยังดี

แขนเรียวสะบัดออก ก้มหน้าก้มตาเดินห่างคนรักเก่าของตนให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ สีหน้าเย็นชาบอกคำพูดอะไรหลายอย่าง ผมอยากเข้าไปห้ามเขาเหลือเกิน...ห้ามไม่ให้เขาไป

“อย่าทิ้งผม พี่ฮะ...ผมขอโทษ...อย่าไปนะ”

“พี่ยุนฮัก...อย่าไป”

ผมคว้าร่างอ่อนแรงไว้ทัน ก่อนจะล้มพับลงบนพื้น น้ำตาบนใบหน้าหวานทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดแทบขาดใจ

มือเล็กยังคงไขว่คว้าอากาศตรงหน้า ขณะที่สติเริ่มเลือนรางลงช้า ๆ เขาคงอยากดึงเอาคน ๆ นั้นกลับมาสินะ

ทำไมต้องทำร้ายตัวเองเพราะคนอย่างเขา

...คนน่ารักอย่างซองโม

ไม่ควรต้อง ‘เจ็บ’ เพราะยุนฮัก...เลยแม้แต่น้อย

* * *

ไออุ่นของผมคงเยียวยาบาดแผลในใจของซองโมไม่ได้ หรือแม้แต่ความรัก ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ผมจะรอ...จนกว่าจะลืมเขา

ไม่ต้องหันมาก็ได้ครับ

อย่าเจ็บปวดก็พอ...ซองโมผู้น่ารักของผม