kanonefic

 เป็น Shortfic ที่โผล่มาแบบหายไปนานมากๆ
มันมีอุบัติเหตุนิดหน่อยอะเนอะ เลยไม่ได้มาต่อ
คนแต่ก็อยากเอาลงนานแล้วอ่ะ แต่ฟิกมันไม่มาซะที
ถูกดองว่างั้น
อันนี้เป็นseries เดียวกัน
มาดูว่า ทางด้านกอนอิล
รู้สึกกับซองโมยังไงบ้าง

 

 

 

Fic : Why are we still friends
Series : Romance
Pairing : YoonMo GeonMo YoonJe
Author : Kanone Hilbert Sincere
Rate : PG-13

 

-Why (are we still friend?)-

            ผมเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้นเหรอ...

            ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมันแสดงออกมาชัดเจน

            ...ว่าเราควรเป็นได้มากกว่านั้น

*           *           *

กี่ปีแล้วนะ ที่ผมคอยดูแลเขาอยู่ไม่ห่าง

            ผมรู้ว่าวันนี้เขามีเรียนวิชาอะไร ที่ไหน

รู้ว่ายาแต่ละเม็ดต้องกินยังไง

            เลือดกรุ๊ปอะไร แล้วผมต้องทำอะไรเวลาที่เขาป่วย

            รู้ว่าต้องปลุกยังไงเขาถึงตื่น

ต้องจัดห้องแบบไหนเขาถึงจะชอบ

ทำอะไรบ้าง ที่ช่วยให้เขารู้สึกสดชื่น

 

We do almost everything that lover do

And that why it’s hard just to be friend wit u

 

ผมคบอยู่กับซองเจ ขณะที่เขาคบกับยุนฮัก

            บ่อยครั้งที่ผมเห็นเขารู้สึกไม่สบายใจ

และนับครั้งไม่ถ้วนที่ผมคอยปลอบโยนเขา

            บอกว่ามันไม่มีอะไรแย่หรอก เขาต้องผ่านปัญหานั้นไป

ผมพูดได้ แต่ผมเองไม่เคยทำได้อย่างที่พูดสักครั้ง

 

            ผมกับคนรักของผมไม่เคยจริงใจ

            ทั้ง ๆ ที่ทุกลมหายใจเข้าออกผมมีแต่เขา

            ผมกลับบอกซองเจว่ารักได้ทุกวัน

            เห็นทั้งสองคนรักกัน ผมอิจฉายิ่งกว่าอะไรดี

            แต่พอเขาถูกบอกเลิก

            ผมกลับเจ็บยิ่งกว่า

 

Every time your heart was broken by the fool

I want you to know that it’s hurt me too

 

            เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง มีเครื่องช่วยหายใจและถุงเลือดคอยพยุงชีวิตน้อย ๆ ไม่ให้ดับสูญไปในทันที ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้กลับดูซีดเซียวแทบจะกลายเป็นกระดาษ ดวงตาสีน้ำตาลปรือมอง มืออ่อนแรงกอบกุมมือของผมไว้ ไม่อยากให้ผมทิ้งเขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว

นอกจากผมแล้ว ทำไมถึงไม่มีใครสนใจไยดีเขา ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไรสักอย่าง ทำไมต้องมอบบทลงโทษอันแสนเจ็บปวดให้กับผู้บริสุทธิ์ด้วย

            เขาหลับตาลง หยาดน้ำใสไหลอาบแก้ม

 

It’s hard to wipe your tear away

Knowing that you should be with me

 

            บางทีผมอาจจะเป็นห่วงเขามากเกินไปก็ได้

            เขาต้องการผมบ้างมั้ยนะ? ก็อาจจะ

            แต่เขาแทบไม่เคยแสดงอาการนั้นออกมาให้เห็นชัดเจน

            มันมักจะกลายเป็นว่าผมเสนอตัวเข้าหาเขาเองโดยที่เขาไม่ปริกปากพูดอะไรออกมา แน่นอนว่าเขาไม่เคยขัดสิ่งที่ผมทำ

บางที ถ้าให้เขาเรียกร้องก็อาจจะสายเกินไป

            เพราะเขาไม่เคยเรียกร้องอะไรจากผมเลย

            ผมเองกลับเรียกร้องบางสิ่งบางอย่าง

            โหยหาราวกับอากาศ

            ...ความรักจากเขา ที่ดูเหมือนว่ามันไม่มีจริง

            “เรา...เราคิดกับนายได้แค่น้องชายเท่านั้น นายดีกับเรามากกว่าใครทั้งหมด แต่เราไม่ได้รักนาย เรารักยุนฮัก...”

            มีเหรอ...ผมจะไม่เข้าใจ

 

I would hate for you to find somebody new

Who you really love

Cause it could mean losing you

 

ผมกอดเขาเอาไว้แน่น ไม่มีวันปล่อยเขาไปอีก

            เขาพริ้มตาหลับ หวังว่าคงเข้าใจความรู้สึกของผม

            ผมมองตามหลังยุนฮัก...

ทำไมเขาถึงต้องใจร้ายกับคนที่รักเขา

ใบหน้าที่เปื้อนหยาดน้ำตามานับครั้งไม่ถ้วนเริ่มซีดลงเรื่อย ๆ ตัวเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง จังหวะการหายใจของเขาเริ่มติดขัด

            อย่าเป็นอะไรไปนะ อย่าทิ้งผมไป

            นายจะตายเพราะคนงี่เง่าอย่างยุนฮักเหรอ

            ไม่นะ ขอร้อง...ฟื้นสิ

ถ้าเขาต้องเป็นอะไรไป

            ผมจะไม่มีวันให้อภัยจองยุนฮักเด็ดขาด

 

If I’m always scare

I’ll lose you anyway…

Somehow someway I’ve got to choose

No matter if it win or lose…

 

            “ขอบคุณนะ...”

            บางทีเขาไม่จำเป็นต้องพูดประโยคนั้นออกมา

            “กอนอิลดีกับเราอีกแล้ว นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราเลยนะ เราไม่รู้จะตอบแทนนายยังไงดี”

            ผมฝืนยิ้ม...

 

I don’t wanna be like your brother

I don’t wanna be your best friend

I only want to be your lover

When will this end?

 

            “ผมเป็นมากกว่านี้ ไม่ได้เหรอฮะ”

 

Now tell me why…

Why are we still friend

When every thing says

We should be more than we are

 

And tell me why

Every time I find someone that I like

We always end up being just friends

 

“ผมรักซองโม      ผมอยากเป็นคนรักของซองโม

บอกผมทีสิครับ  ว่าทำไมเราถึงต้อง

 

เป็นได้แค่เพื่อนกัน”

 

 

 

อยู่บ้านว่างๆ ตอนปิดเทอม ไม่มีอะไรทำ

อ่านหนังสือจบหมดแล้ว ไม่ได้ไปเรียนพิเศษ

เีขียนฟิกจบเป็นเรื่องๆ

ว่าแล้ว เราก็มาอัพเรื่องที่เขียนไว้เป็นเรื่องแรก 

 

 

Fic : I do …, Because I Love U
Series : I do …, Because I Love U
Pairing : GeonMo
Author : Kanone Hilbert Sincere
Rate : PG-13 (มากกว่านี้ระดับนึงคืออะไร ใครรู้บอกด้วยนะคะ)

ผมเดินบนทางสายเก่า

ถนนมืดๆ อับๆที่ทอดยาวไปสู่ห้องของเรา

ใช่ มันเคยเป็นห้องของเรา

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว

เหลือแค่ผมกับความว่างเปล่า

 

ผมผลักประตูไม้จวนผุเข้าไปในห้อง

ทุกอย่างดูเหมือนเดิม

เก็บกวาดเรียบร้อย รอเจ้าของคนใหม่ที่ไม่รู้ว่าจะมีไหม

 

ผมรู้สึกเหมือนได้กลิ่นเลือด

กลิ่นเลือดฉุนจมูก

 

ความทรงจำในวันนั้นเวียนกลับมาหาผมอีก

เหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน

สิ่งแรกที่ถูกนำมาทักทาย

 

 

 

คราบเลือดบนพื้น กับในหน้าเปื้อนน้ำตา

……..

…….

……

…..

….

…

..

.

.

ขอโทษนะ ที่ทำแบบนี้ไป เพราะว่า ผมรักคุณ

 

 

ในที่สุดก็ได้เลิก เอ๊ย ได้ฤกษ์ลงเสียที(โถ แป้กอีกแล้ว)
ฟิกเรื่องนี้เราแต่งไว้ตั้งกะเอนทรี่ที่แล้ว แต่กว่าจะเป็นรูปเป็นร่าง ส่ง(เข้าข่ายสั่งมากกว่า)พิมพ์
และเพิ่งได้เมล์แนบไฟล์ร้อนๆมาเมื่อวานเองค่ะ
เป็นฟิกโชชินซองเรื่องแรกที่มีโอกาสได้ลง(แต่เป็นเรื่องที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขียนไว้)
อาจจะสับสนหน่อย แต่ถ้าpart ต่อไปโผล่มาก็อาจจะกระจ่างขึ้น

เขียนแบบไม่คิดมาก ตอนที่ฟังเพลงชื่อเดียวกับชื่อเรื่อง
อ่านแล้วอย่าคิดมาก ฟังเพลงไปด้วยก็จะดีมากค่ะ เสียดายที่ตอนนี้ยังลงโค๊ดเพลงไม่เป็น
คงไม่ใช่คู่ที่ใครชื่นชอบ หรือเป็นศิลปินที่คนรู้จักทั่วไป
แต่ฟิกเรื่องนี้เราเขียนมาจากใจจริงๆ ภาษาอาจไม่สวย ทื่อๆ อย่างไรเราก็ตั้งใจ
อ่านแล้วชอบไม่ชอบ ติหรือชม กล่องคอมเมนต์ยังรอคุณอยู่เสมอค่ะ...

 Fic : Pretty Boy
Series : Romance
Pairing : YoonMo GeonMo
Author : Kanone Hilbert Sincere
Rate : PG-13 (ถึงหรือไม่ไม่ค่อยมั่นใจนะคะ)

 

-Pretty Boy-

สำหรับคนบางคน การรอคอยเปรียบเสมือนหน้าที่...

ที่ต้องทำ อย่างไม่มีทางเลือก

 

*                       *                       *

 

            “Hi! ซองโม...เป็นยังไงบ้างครับ...” เมื่อผมเลื่อนม่านออก ก็พบกับร่างบางที่หลับสนิทบนเตียงคนไข้ เรียวแขนที่ถูกเจาะให้เลือดเลื่อนปิดดวงตาทั้งสองจากแสงสว่าง เวลาล่วงถึงสิบโมงเช้าแล้ว ยังไงก็คงต้องปลุกล่ะ

            “ซองโมครับ ทานข้าวครับ” ก้มลงกระซิบข้างใบหูนิ่ม คนป่วยที่เหมือนจะได้ยินพลิกตัวหนีไปอีกด้าน ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวพร้อมส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก

            ...น่ารัก... พูดได้คำเดียวว่า น่ารัก

            “ซองโม...” ผมแกล้มทำเสียงต่ำขู่ บุคคลใต้ผ้าห่มดึงหมอนขึ้นมาปิดอีกชั้นแต่ผมมือไวกว่า ดึงออกพร้อม ๆ กับแกะผ้านุ่ม ๆ ที่พันรอบ ๆ หัวเขาออก

            “กอนอิลน่ะ...”

            “ครับ...อย่าทำตัวขี้เซานักสิครับ”

            ทุก ๆ วันที่มาเยี่ยม ผมจะต้องเจอยุนซองโมนอนยาว ถ้าไม่ปลุกก็จะไม่ยอมตื่น แถมตื่นยากเสียอีก เล่นเอาหมดพลังงานไปมากกว่าคนดื้อตรงหน้าจะหลุดจากนิทราแสนสงบ

            แต่ถึงจะดื้อ...ก็ยังน่ารักเสมอ

            “อีก 5 นาที...” เสียงงัวเงียขอต่อรอง เรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่ยาก

            “ถ้าไม่ตื่นผมจูบจริง ๆ ด้วย...”

            ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ซองโมถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ริมฝีปากอิ่มเบ้ออกเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าถูกผมมองอยู่

            “ใครจะไปยอมให้นายจูบเล่า...” เขาพึมพำเสียงเบา โยนหมอนนุ่มอีกใบใส่หน้าผม “ไหนข้าวเช้า...”

            “ครับ ๆ...”

 

*                       *                       *                       *                       *

 

            “กอนอิล...เราอยากออกไปข้างนอก ในนี้มันอุดอู้” ซองโมบ่นเสียงเบาระหว่างนอนดูโทรทัศน์ในช่วงบ่ายอย่างเบื่อหน่าย ผมละสายตาจากคอมพิวเตอร์เลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

            “แต่หมอบอกว่าควรนอนเฉย ๆ จนกว่าแผลจะหายนะครับ” ตอบทันทีโดยลืมนึกถึงสายตาผิดหวังที่ตามมา ซองโมเอื้อมมือหยิบรีโมทมากดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ สักพักก็ปิด หันมาส่งสายตาอ้อนวอนผมอีกครั้ง

            เจอท่าทางน่ารักแบบนี้...ใครจะไปทนไหว

            “ก็ได้ครับ...”

            แล้วได้ยิ้มหวานสดใสกลับมา...คุ้มแล้วถ้าจะโดนพยาบาลบ่นทั้งวอร์ด

 

*                       *                       *                       *                       *

 

            สิ่งแวดล้อมในโรงพยาบาลทั้งบริสุทธิ์และสดใส แม้จะเป็นเวลาเที่ยงวันแต่ร่มไม้ทึบก็ช่วยอำพรางแสงแดดแรงกล้าไว้เกือบหมด ร่างบางบนรถเข็นเอื้อมมือสัมผัสต้นไม้ดอกไม้สีสันสวยงามในฤดูใบไม้ผลิอย่างมีความสุข ใบหน้าสวยระบายยิ้มกว้างไปตลอดทาง

            ...ผมเองก็มีความสุข ที่ได้เห็นเขามีความสุข

            เราสองคนปักหลักใต้ต้นเมเปิลใหญ่ ณ มุมสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวาย บนตักของซองโมเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ผมช่วยเด็ดให้ แต่ดอกกุหลาบสีขาวช่อเล็กที่ผมนำไปปักแจกันเมื่อเช้าดูจะถูกใจเขามากกว่าอะไรทั้งหมด ถึงขั้นถือติดมืออยู่ตลอด

            “สดชื่นขึ้นมั้ยครับ...” ผมเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เขาไม่ตอบแต่ยิ้มกว้างกว่าเดิมพร้อมพยักหน้ารัว จนกลัวว่าผ้าพันแผลจะหลุดออกมา

            “ถ้างั้น ผมขอตัวไปสูบบุหรี่ก่อนนะ”

            “อืม...”

            บริเวณที่ถูกจัดไว้สำหรับสูบบุหรี่อยู่ไม่ไกลนักจากจุดที่ผมทิ้งซองโมไว้คนเดียว สามารถมองเห็นร่างบางเริงร่ากับธรรมชาติรอบตัวได้อย่างชัดเจน ทราบมาว่าทายาทเจ้าของโรงพยาบาลทำไอ้เจ้าสถานที่นี้ขึ้นไว้เพื่อคอยส่องคนไข้ ขณะที่ดูดเอาเจ้าสารก่อมะเร็งเข้าปอดได้โดยไม่มีใครว่า ผมชอบไอเดียนี้นะ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันผิดกฎหมายรึเปล่า

            ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับใบหน้าคุ้นตาที่กำลังจุดไฟให้มาร์ลโบโลไลท์ที่กำลังคาบอยู่ ท่าทางเขากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ผมจึงตัดสินใจไม่ถูกระหว่างจะทักหรือไม่ทักเขาดี

            “อ้าว...มานี่ด้วยเหรอเรา” แล้วเขาก็ทักผม “ดูแลซองโมใช่มั้ย”

            “ครับ” ผมพยักหน้าพลางพ่นควันออกจากปาก “แล้วพี่ล่ะ”

            ยุนฮักไม่ตอบ มั่นใจได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องที่ดี ถ้าทำสีหน้าวิตกอย่างนี้ก็อาจเดาได้ว่าน้องหรือญาติสนิทของเขาป่วย ไม่ก็ได้รับอุบัติเหตุ

            “ซองโมเป็นไงบ้าง...”

            “ก็ดีครับ แข็งแรงขึ้นมาก” ผมตอบแบบพึมพำ อ้อมแอ้มอย่างเห็นได้ชัด

            “พี่ไปเยี่ยมเขาได้มั้ย...” พูดจบก็ดับบุหรี่ลงกับถังขยะข้าง ๆ ดวงตาเรียวจ้องมาที่ผมราวกับจะถามย้ำอีกครั้ง

            เพื่ออะไรล่ะครับ...

            เพื่อตอกย้ำให้ซองโม

            ...เจ็บ...มากกว่าที่เป็นอยู่เหรอ

            พี่ทิ้งเขาไปแล้วไม่ใช่รึไง...เขาไม่มีค่าในสายตาพี่นี่นา

            “อย่าเลยครับ” บอกปฏิเสธอย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็นเชิงสงสัย ผมจึงต้องรีบยกเหตุผลดี ๆ มาอ้าง “เขาอยากอยู่คนเดียวครับ คงอยากพักผ่อนเงียบ ๆ”

            “ก็ได้ ฝากบอกเขาด้วยนะว่าพี่เป็นห่วง”

            “ครับ...”

            “ขอบคุณมากกอนอิล พี่ไปล่ะ”

 

*                       *                       *                       *                       *

 

            พี่ยุนฮักจะรู้มั้ย ว่าสาเหตุที่ทำให้ซองโมต้องเข้าโรงพยาบาลส่วนหนึ่งก็มาจากเขานั่นแหละ แล้วอาการบาดเจ็บที่หายช้าก็เป็นเพราะเขาอีกนั่นแหละ ผมอยากจะถามยุนฮักออกไปตรง ๆ เลยว่า

“...พี่บอกเลิกซองโมทำไม...

...เพราะซองเจใช่มั้ย...”

            แต่ถึงถาม จะได้คำตอบอะไรหรือไม่ได้คำตอบเลย มันก็ไม่ได้ใช่วยให้ซองโมรู้สึกดีขึ้นมาหรอก

...มีแต่จะเจ็บ                            

มากขึ้นเท่านั้น...

            ผมเดินกลับไปยังต้นเมเปิลต้นเดิม คนป่วยยังคงนั่งอยู่ที่นั่น แต่เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังเหมือนทีแรก “พี่รู้ว่าเราเสียใจ พี่ก็เสียใจเหมือนกัน ซองโมดีเกินกว่าจะรักกับคนอย่างพี่...”

มือเล็กกำก้านกุหลาบขาวในมือแน่น

...ถูกหนามแทง คงไม่เจ็บ                                    

เท่ากับถูกยุนฮักทิ้งหรอก...

            “ทำไมครับ...ผมผิดตรงไหน”

            “พี่บอกแล้วไง ว่ามันไม่เกี่ยวกับเรา เพียงแต่ว่า...”

            “เพราะคิมซองเจ ใช่มั้ยครับ...”

...มีเพียงสายลมเย็นพัดผ่าน                                            

ทุกอย่างคล้ายกับอยู่นิ่งไปชั่วขณะ...

 

*                       *                       *                       *                       *

 

            “เราจบกับด้วยดีเถอะ...” ร่างโปร่งกล่าวปิดท้าย ก่อนหันหลังให้คนบนรถเข็น มือเปื้อนเลือดคว้าแขนของเขาเอาไว้ด้วยแรงเท่าที่มี

            “ไม่นะ อย่าไป...”

            ...ขอร้องเถอะ หันกลับมามองซองโมบ้างก็ยังดี

            แขนเรียวสะบัดออก ก้มหน้าก้มตาเดินห่างคนรักเก่าของตนให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ สีหน้าเย็นชาบอกคำพูดอะไรหลายอย่าง ผมอยากเข้าไปห้ามเขาเหลือเกิน...ห้ามไม่ให้เขาไป

            “อย่าทิ้งผม พี่ฮะ...ผมขอโทษ...อย่าไปนะ”

“พี่ยุนฮัก...อย่าไป”

            ผมคว้าร่างอ่อนแรงไว้ทัน ก่อนจะล้มพับลงบนพื้น น้ำตาบนใบหน้าหวานทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดแทบขาดใจ

            มือเล็กยังคงไขว่คว้าอากาศตรงหน้า ขณะที่สติเริ่มเลือนรางลงช้า ๆ เขาคงอยากดึงเอาคน ๆ นั้นกลับมาสินะ

            ทำไมต้องทำร้ายตัวเองเพราะคนอย่างเขา

            ...คนน่ารักอย่างซองโม

            ไม่ควรต้อง ‘เจ็บ’ เพราะยุนฮัก...เลยแม้แต่น้อย

 

*                       *                       *

 

            ไออุ่นของผมคงเยียวยาบาดแผลในใจของซองโมไม่ได้ หรือแม้แต่ความรัก ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ผมจะรอ...จนกว่าจะลืมเขา

            ไม่ต้องหันมาก็ได้ครับ

            อย่าเจ็บปวดก็พอ...ซองโมผู้น่ารักของผม

 

*                       *                       *

 

Oh my pretty, pretty boy I love you

Like I never ever love no one before you

Pretty, pretty boy of mine

Just tell me you love me too

Oh my pretty, pretty boy I need you Oh my

Pretty, pretty boy I do

Let me inside, Make me stay

Right beside you